bilmelisin ki ….

bilmelisin ki…
duvarda asılı diplomalar insanı insan yapmaya yetmez.
bilmelisin ki…
aşk kelimesi ne kadar çok kullanılırsa, anlam yükü o kadar azalır.
bilmelisin ki…
karşındakini kırmamak ve inançlarını savunmak arasında çizginin nereden geçtiğini bulmak zor.
bilmelisin ki…
gerçek arkadaşlar arasına mesafe girmez. gerçek aşkların da!
bilmelisin ki…
tecrübenin kaç yaş günü partisi yaşadığınızla ilgisi yok, ne tür deneyimler yaşadığınızla var.

Okumaya devam et »

YAŞAMI TERSTEN YAŞAMAK

 Yaşamın en tatsız tarafı sona eriş seklidir…
 Şüphesiz ki yaşamı tersten yaşamak daha güzel, hatta mükemmel olurdu.
 Nasıl mı?
 Cami’de uyanıyorsunuz.
 Bir tahta sandık içerisinde, herkes karşınızda saf durmuş, iyiliğinize dua
 ediyor ve tüm haklar helal edilmiş vaziyette tabuttan doğruluyorsunuz,
 yaşlı, olgun, ve ağırbaşlı olarak.
 Herkes etrafınızda, büyük bir itibar, iltifatl ar, çocuklar torunlar hepsi
 hazır.
 Arabanıza kurulup evinize gidiyorsunuz.
 Doğar doğmaz devlet size maaş [...]

Okumaya devam et »

İçine Atan ( Can Dündar’ dan )

 
Suskunluğundan tanırım O’nu…
Yüzünde her daim nöbete duran ve içindeki depremi maskeleyen gülücüğü bilirim.
O depremin yüreğinde açtığı derin yarıklardan en küçük bir iz yansımasa da
yüzüne, aşinayım ketumiyetine…
Bilirim ki, kabil olsa da, ters çıkarılmış
bir kazağı düzeltir gibi içten kavrayıp dışa çevirseniz ruhunu, sanki yıllar
yılı söylenmeyip saklanmış, dilin ucuna kadar gelip tutulmuş, tam
haykırılacakken içe atılmış yüzlerce sözcük, hafızaya [...]

Okumaya devam et »

CANIM İSTANBUL

Ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar;
Onu İstanbul diye toprağa kondurmuşlar.
İçimde tüten birşey; hava, renk, eda, iklim;
O benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.
Çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;
Ay ve güneş ezelden iki İstanbulludur.
Denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,
Ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale.
İstanbul benim canim;
Vatanim da vatanim…
İstanbul,
İstanbul…
Tarihin gözleri var, surlarda delik;
Servi, endamlı servi, ahirete perdelik…
Bulutta saha kalkmış [...]

Okumaya devam et »

HÜZÜN KOKAN AKŞAMLAR

Gecenin sessizliği
Usulca dökülüyor bağrıma…
Alevden bir top musun,
Yakacaksın yüreğimi ?
Nazlı bir rüzgar mısın,
Okşayacaksın tenimi ?
Yoksa ılık bir bahar gününden kalma
Yağmur damlası mısın ?
Çisil çisil gözlerimden …
Ayazdaki sızım.
Uzak diyarların aşıklarıyız biz,
Ondandır her hüzünlü şarkıda
Ağlayışımız…
‘HND’

Okumaya devam et »

Bu Gece En Hüzünlü Şiiri Yazabilirim.

Bu gece en huzunlu siiri yazabilirim
Soyle diyebilirim; “Gece yildizlarla dolu”
Ve yildizlar masmavi, titresiyor uzakta
Sarkilarla donuyor gokte gece ruzgari
Bu gece en huzunlu siiri yazabilirim
Sevdim ben onu, o da beni sevdi bir ara
Kollarima aldim bu gece gibi kac gece
Kac defa optum onu sonsuz gogun altinda
Sevdi beni o, ben de bir ara onu sevdim
O durgun, iri gozler sevilmez [...]

Okumaya devam et »

ÖZLEM KOKAR …

Özlem kokar bu şehir, bu topraklar
Özlem kokar sensiz,
Renksiz ve yorgun şafaklar
Seni arar biçare mahsun gözler
Hasret dolar,kahır süzülür tenime
Özlem kokar ıslak ıslak
Üşür sensiz yüreğim
Titrer  garip, bensiz bedenim
İnce bir sızı çalar kapımı
Açsam özlem girer,
Kapatsam umutlar söner
Kendimden uzağım şimdi
Sana yakın olduğum kadar
Hayalin bıçak kadar keskin
Paramparça bu şehir
Oluk oluk akar geçer önümden
Hatıralar özlem kokar…..
(BÖYLESİNE DUYGULAR BESLERKEN BEN SORUYORUM [...]

Okumaya devam et »

MAVİ GÖZLÜ DEV

O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
bahçesinde ebruliii
hanımeli
açan bir ev.
Bir dev gibi seviyordu dev.
Ve elleri öyle büyük işler için
hazırlanmıştı ki devin,
yapamazdı yapısını,
çalamazdı kapısını
bahçesinde ebruliiii
hanımeli
açan evin.
O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Mini minnacıktı kadın.
Rahata acıktı kadın
yoruldu devin büyük yolunda.
Ve elveda! deyip mavi gözlü deve,
girdi zengin bir cücenin kolunda
bahçesinde ebruliiii
hanımeli
açan eve.
Şimdi [...]

Okumaya devam et »